De eerste echte dag met daglicht in Sumatra zijn we wat rond gelopen. We zijn allereerst de shopping mall weer in geweest, maar dat viel helaas erg tegen. Daarna zijn we richting het strand gegaan. Tenminste, zo noemen ze dat hier. Toen we aankwamen, was het niets meer dan zee en rotsen. Beetje jammer! Dus zijn we maar door gelopen in deze straat. Hier zijn we in contact gekomen met een gezin dat daar woonde. Al snel kwam de hele straat bijeen. Het was natuurlijk wel heel bijzonder, twee blondies! Iedereen was zo vrolijk en nieuwsgierig! Er was ook een gehandicapt jongetje, daar heb ik mee gedanst en gek gedaan. Hij zat ineens weer vol energie! Daarna zijn we met een gezin mee naar huis gegaan. Hier hebben we gezellig gegeten, gesproken en spelletjes gedaan. Ze doen van die hele simpele spelletjes die wij deden toen we nog kind waren, zoals memory. Voor hun is dit nog steeds leuk, want er is geen geld om andere spellen te kopen. In de avond zijn we terug gegaan naar het hotel, om vervolgens iets te zoeken waar we konden eten. Ook dit viel erg tegen. Er is nergens een restaurant te bekennen, al het eten wordt op straat verkocht. Nu heb ik dat liever niet, meestal staat dit al lekker de hele dag in de zon een korstje te krijgen en wordt je er ontzettend ziek van. Dus zijn we naar de Kentucky Fried Chicken geweest, toch nog iets normaals! Weer terug in het hotel zijn we informatie gaan vragen over wat er allemaal te doen is in de omgeving van Pedang. Deze jongen wou ons de volgende dag wel rond toeren, dus hebben we dat aangenomen. Een privé chauffeur en auto met airco, beter kan niet! We zijn bij de grotten geweest, vele watervallen, china town, een oude haven en een mega groot uitgerekt en breed strand met een geschiedenis er achter. Dit was weer een lekkere actieve dag dus.

De volgende dag zijn we voor het eerst naar de basisschool geweest om ontwikkelingswerk te doen. Hier hebben we Engelse les gegeven aan de kinderen, geholpen met borduurwerk, rekenopdrachten en schrijfvaardigheden. De dag erna hebben we op heel veel baby´s gepast in een opvangtehuis. Raar om te zien hoe ze hier verzorgd worden. Vaak hebben ze geen pampers, maar een soort doek met plastic er in genaaid, wat dan weer vast zit met veiligheid spelden. Ze worden gewassen in de rivier met smerig water. Ook hebben ze voor de baby´s een zelfgemaakte box van afval hout dat in elkaar getimmerd is. Echt heel raar om te zien hoe dat allemaal gaat, maar ook bijzonder om hier verbetering in te brengen. We hebben flesjes voor het tehuis gekocht om ze te voeden, spenen en speciale draagdoeken voor de moeders. En blij dat iedereen was! De dag erna hebben we leuke activiteiten gedaan met gehandicapte kinderen. Allemaal dingen met muziek, tekenwerk en verven.

De volgende dag zijn we vertrokken naar Bukittinggi. Hier was het echt ontzettend koud! We waren nog niet helemaal op de hoogte van het feit dat dit plaatsje bovenop een berg zit. We hadden weer een kamer met alleen koud water. Douchen heb ik hier dus maar even overgeslagen, want bergwater is echt ijskoud! Ook hier waren geen normale restaurantjes te vinden, dus was het maar weer leven op rijst en saté. Dit hoef ik het komende jaar ook niet meer te eten dus. Tussendoor maar weer naar de mc Donalds geweest om daar kip met rijst te eten voor de variatie. We zijn een dag weggeweest met de scooter om wat meer te zien buiten deze stad. We hebben weer veel watervallen gezien en gezeten bij de lokale mensen, wat nog altijd interessant blijft. In de avond zijn we naar een groot plein geweest waar allemaal live muziek was, eetkraampjes en gezelligheid. Daarna maar vroeg op bed gegaan.

De volgende dag zouden we met de bus naar Medan gaan. Tijdens het boeken hoorden andere mensen ons er over praten. Ze stelden voor dat we met hun mee gingen, omdat ze daar vandaan kwamen. Wel was voor hun de planning dat ze eerst naar Padang zouden en vervolgens weer naar Medan. Dit leek ons wel een goed plan, aangezien we nog niet veel van de omgeving van Padang hadden gezien. Tijdens deze reis zijn we gestopt bij een gigantisch meer. We zijn met een vlot het meer op gegaan en hebben daar gezwommen tussen de bergen. Heerlijk was dit, zo stil! Halverwege kwam er een man eten naar ons toebrengen. Ook zijn we in een heel klein vissersbootje wezen varen met zijn tweeën. Lekker chillen dus. Een paar uur later zijn we doorgereden naar Pedang. Hier hebben we eigenlijk niet zoveel gedaan. Dus toen maar weer terug, nu op weg naar Medan. Dit was ongeveer 24 uur rijden. We zijn half 8 s´ochtends aangekomen bij een hotel aangekomen, twee uurtjes geslapen, gegeten en weer verder gereden. Rond 4 uur kwamen we aan bij lake Toba. Dit moet een van de meest mooie meren zijn tussen de bergen van Sumatra. Omdat we het andere gigantisch mooie meer al hadden gezien, vond ik dit al niet heel speciaal meer. Hier hebben we geslapen in een lekkere luxe kamer, waar we naar bijna een week eindelijk weer warm water hadden. De volgende dag zijn we verder gereden, richting de oerang utangs. Omdat het al laat was zijn we eerst in Medan blijven slapen, drie uur bij de jungle vandaan. De volgende ochtend rond half 5 uur zijn we vertrokken naar de oerang Urangs. Deze leven alleen op deze plek nog in het wild, zo´n 17 stuks. We moesten in een heel klein bootje over de rivier om in het gebied te komen. Daarna mega vele trappen op lopen, omdat ze best hoog leven. Door de warmte, de vochtigheid en de niet echt begaanbare trappen was dit nog best zwaar. Uiteindelijk hebben we ongeveer 6 oerang Utangs gezien! Echt zo gaaf was dit! Ze zijn echt heel groot en sommige hadden een baby bij zich. Daarnaast waren er weer heel veel kleine aapjes te vinden die eigenlijk overal in Indonesië wel zijn. We hebben de hele trektocht door de jungle overgeslagen, omdat we vandaag ook nog een vlucht wilden pakken naar Jakarta. Dus gelijk maar door naar het vliegveld. Daar waren we rond drie uur en de eerstvolgende goedkope vlucht was pas om 9 uur. Lekker lang wachten dus, maar wel internet ter beschikking.

Aangekomen in Jakarta moesten we nog een hotel zoeken. Dit was moeilijker dan gedacht, alles zat vol namelijk. Na een stuk of 8 hotels te hebben bezocht en veel taxi kosten verder zijn we maar in een veel te duur hotel blijven slapen. We waren namelijk heel erg moe en hadden niet zin om nog verder gezoeken, aangezien het al 2 uur was.

Vandaag onze eerste dag in Jakarta. We zouden hier ons visum laten verlengen. In het hotel hebben we twee studenten ontmoet die ons wel wilden brengen naar de immigratiedienst. Toen we hier aankwamen bleek dat we ons visum niet konden verlengen. School heeft ons vanaf het begin voor het eerste visum ingeschreven als student, waardoor we ook nu een brief met uitnodiging moesten meenemen van Stenden. Mooi klote dus, want dit was de reden dat we naar Jakarta zijn gevlogen. Het kan niet meer omgezet worden naar toerist, dus vliegen we zondag weer terug naar Bali om weer een bezoekje aan school te brengen. 2 Mei is ons visum namelijk al afgelopen, dus moeten we wel. Verder is mijn ervaring van Jakarta dat het echt een ontzettende vieze stad is. Het is echt mega druk. Alleen maar auto’s, files en stampvol met hoge flatgebouwen. De lucht is vies en het is ontzettend warm. Door de hoge gebouwen blijven alle uitlaatgassen lekker hangen, de blauwe lucht is niet meer blauw, maar grijs en de zon is amper te zien door al het vuil. Het oude gedeelte is echt mega oud. De gebouwen die nog worden gebruikt storten bijna in en de helft staat leeg. We slapen hier nog twee nachtjes, gaan morgen naar een soort madurodam van Indonesië en zondag vroeg vliegen.

De planning is dat ik daarna gewoon lekker op Bali blijf, wachten totdat Annette komt! Na al dat reizen wordt het ook weer tijd om lekker om het strand te liggen om mijn bruine kleurtje weer even op te krikken.